NUR 410
BYSTANDER
probioticMasoomahetal.pdf
52
October & December 2019. Vol 22. Issue 4
* Corresponding Author: Pegah Mohaghegh, MD. Address: Department of Community Medicine, School of Medicine, Arak University of Medical Sciences, Arak, Iran. Tel: +98 (86) 34173521 E-mail: [email protected]
1. Department of Infectious Diseases, Infectious Diseases Research Center (IDRC), Arak University of Medical Sciences, Arak, Iran. 2. Department of Microbiology and Immunology, School of Medicine, Arak University of Medical Sciences, Arak, Iran. 3. Department of Clinical Research, Pasteur Institute of Iran, Tehran, Iran. 4. Department of Community Medicine, School of Medicine, Arak University of Medical Sciences, Arak, Iran.
Masoomeh Sofian1 , Elahe Eghbal1, Ehsanollah Ghaznavi-Rad2, Amitis Ramezani3, *Pegah Mohaghegh4
Citation: Sofian M, Eghbal E, Ghaznavi-Rad E, Ramezani A, Mohaghegh P. [The Effect of Probiotic Yogurt on the Frequency of Clostridium Difficile in Old Hospitalized Patients (Persian)]. Journal of Arak University of Medical Sciences (JAMS). 2019; 22(4):52-65. https://doi.org/10.32598/JAMS.22.4.50
: https://doi.org/10.32598/JAMS.22.4.50
Use your device to scan and read the article online
Background and Aim Clostridium difficile is the main cause of Antibiotic-Associated Diarrhea (AAD) in the hospital setting. Today, the use of probiotics for the prevention and treatment of AAD and colitis is increasing. In this study, we investigated the effect of probiotic yogurt on the frequency of Clostridium difficile. Methods and Materials In this randomized clinical trial study, 132 elderly patients admitted to the infec- tious ward of Vali-e-Asr Hospital in Arak, who were under antibiotic treatment, were randomly divided into two groups, case (yogurt probiotic, 200 mg/d for 8 days) and control group (common yogurt). All patients were trained about the signs of colitis. We evaluated the colitis signs and the presence of Clostrid- ium difficile by Polymerase Chain Reaction (PCR) and compared them between the groups. The obtained data were analyzed with appropriate statistical tests in SPSS V. 16. Ethical Considerations The Research Ethics Committee of Arak University of Medical Sciences approved this study (Code: 10-165-93). Also, it was registered at the Iranian Registry of Clinical Trials (Code: IRCT2016092229915N1). Results Clostridium difficile was detected in 4 (6.1%) patients of the case, and 1 (1.5%) patient of the con- trol group, at the beginning of the study. There was no significant difference between the frequency of Clostridium difficile and colitis syndrome between two groups at the end of the study (P>0.05). Conclusion Probiotic yogurt has no significant effect in reducing the frequency of Clostridium difficile and colitis syndrome in our study.
Key words: Clostridium difficile, Probiotic yogurt
Article Info: Received: 18 Jun 2019
Accepted: 07 Sep 2019
Available Online: 01 Oct 2019
Research Paper The Effect of Probiotic Yogurt on the Frequency of Clostridium Difficile in Old Hospitalized Patients
A B S T R A C T
Extended Abstract
1. Introduction
lostridium difficile is a Gram-positive, spore-forming, toxin-producing anaerobic bacillus and is a component of the intes- tinal flora in healthy infants. It is also a
C known cause of pseudomembranous colitis and diarrhea in patients under antibiotic therapy [1, 2]. The causative agent of Clostridium Difficile Infection (CDI) is exotoxins A and B produced by this bacterium [3, 4].
Probiotics are micronutrients (bacteria and yeast) that set- tle in different parts of the body, especially in the intestine, modify the microbial flora and exert beneficial effects on
53
October & December 2019. Vol 22. Issue 4
Sofian M, et al. Probiotic Yogurt and Clostridium Difficile. JAMS. 2019; 22(4):52-65.
the health of the host [6]. A significant percentage of pa- tients admitted to infectious disease wards are older people who need long-term antibiotic therapy, and increased colo- nization of Clostridium difficile in them is associated with a higher risk of CDI [8-12]. The use of probiotic yogurt can prevent the growth of Clostridium difficile and reduce morbidity and even mortality in these patients [7]. Of the studies on the effect of probiotics on CDI, few studies have investigated the impact of probiotics on the frequency of C. difficile in older people. In this regard, this study investi- gates the effect of probiotic yogurt use on the rate of Clos- tridium difficile in hospitalized elderly patients.
2. Materials and Methods
In this double-blind, randomized clinical trial, 132 patients over 60 years old who were admitted to the infectious Ward of Vali-e-Asr Hospital in Arak, Iran were selected through convenience sampling method. They were diagnosed with acquired pneumonia and under antibiotic therapy using ceftriaxone and azithromycin. After obtaining informed consent from them, they were randomly divided into two groups of intervention (n=66) and control (n=66).
The patients in the intervention group received 200 mL probiotic yogurt from day 1 to day 8 of hospitalization twice per day (lunch and dinner). The control group received 200
mL of regular yogurt for the same period, both at lunch and dinner. In the first and eighth days of the study, all stool samples were taken, and their DNA extracted, and the ex- tract was used in a Polymerase Chain Reaction (PCR) with 16S RNA and srRNA Universal primers. The PCR product was sent for nucleotide sequencing, and the results under- went BCAST analysis. Mean and Standard Deviation (SD) were used to describe the quantitative data and the number and percentage were used to describe the qualitative data.
3. Results
At the beginning of the study, the prevalence of Clostrid- ium difficile in the intervention and control groups was 4 (6.1%) and 1 (1.5%), respectively. After the intervention, the number of stool samples with CDI and the number of cases with antibiotic-associated colitis symptoms were not significantly different between the intervention and con- trol groups (P <0.05). The comparison of symptoms be- tween the two groups showed that the prevalence of fever (P=0.039) and constipation (P=0.046) was higher in the intervention group at the beginning of the study, and the difference was statistically significant (Table 1). Further- more, the study showed that the likelihood of developing CDI in people with a history of cerebrovascular diseases was 1.69 times higher than those with no such history. The
Table 1. Frequency of clinical symptoms and C. difficile on the first and eighth day of study in the two study groups
Variable No. (%)
P Intervention Control
Day 1 (baseline)
Stomachache 5 (7.6) 1 (1.5) 0.095*
Fever 26 (4.39) 15 (7.22) 0.039*
Anorexia 20 (3.30) 13 (7.19) 0.159*
Constipation 17 (8.25) 8 (1.12) 0.046*
Diarrhea 0 (0) 0 (0) -
Nausea 6 (1.9) 7 (6.10) 0.770*
Vomiting 1 (5.1) 3 (5.4) 0.310*
Test positive for C. difficile on the first day 4 (1.6) 1 (5.1) 0.171*
Day 8
Stomachache 0 (0) 0 (0) -
Fever 0 (0) 0 (0) -
Anorexia 5 (6.7) 7 (6.10) 0.545*
Constipation 11 (7.16) 11 (7.16) 1*
Diarrhea 0 (0) 0 (0) -
Nausea 0 (0) 0 (0) -
Vomiting 0 (0) 0 (0) -
Test positive for C. difficile on the eighth day 0 (0) 0 (0) -
54
October & December 2019. Vol 22. Issue 4
history of antibiotic use in the past 6 months also increased the risk of developing CDI by 1.97 times.
4. Discussion
This randomized clinical trial study was performed to determine the effect of probiotic yogurt on the incidence of C. difficile in 132 patients (mean age: 72 y) admitted to the Infectious Disease Ward of Vali-e-Asr Hospital. At the beginning of the study, the prevalence of C. difficile was 3.8%. Also, in positive cases, the relative frequency of fe- ver was higher. Based on the results of this study, a history of corticosteroid use, antibiotic use in the past 6 months, proton pump inhibitors, history of contact with a child at home, history of hospitalization, and history of brain injury in patients with positive C. difficile were higher. This dif- ference was statistically significant According to the Fisher exact test. By considering positive C. difficile as the depen- dent variable, history of cerebrovascular disease, antibiotic use in the past 2 to 6 months, using proton pump inhibitors, history of contact with child at home, history of hospitaliza- tion in the past 6 months, history of corticosteroid use, and fever were risk factors of CDI. In our study, there was a decrease in the incidence of positive C. difficile on the 8th day of the study compared to the first day, but it was not statistically significant between the two groups.
Thus, the use of probiotic yogurt has no significant effect on reducing the prevalence of C. difficile and colitis symp- toms in comparison with regular yogurt. For more accurate results, it is recommended to conduct studies with a larger sample size in several different health centers.
Ethical Considerations
Compliance with ethical guidelines
This is a registered clinical trial (Code: IRCT20160 92229915N1) approved by the Ethics Commit- tee of Arak University of Medical Sciences (Code: 10.165.93).
Funding
The present paper was extracted from the PhD. thesis of the second author, Elahe Eqbal, Department of Infectious Diseases, Infectious Diseases Research Center (IDRC), Arak University of Medical Sciences.
Authors' contributions
Conceptualization: Masoumeh Sufian, Elaheh Eghbal, Pegah Mohaghegh; Research: Elaheh Eghbal, Ehsanollah
Ghaznavi Rad, Amitis Ramezani, Masoumeh Sufian; Edit- ing and Finalization: Masoum Sufian, Pegah Mohaghegh. Also all authors met standard writing standards based on the recommendations of the International Committee of Medical Journal Publishers (ICMJE).
Conflicts of interest
The authors declare no conflict of interest.
Acknowledgements
The authors would like to thank the Infectious Disease Ward and Laboratory staff of Vali-e-Asr Hospital for their valuable cooperation.
Sofian M, et al. Probiotic Yogurt and Clostridium Difficile. JAMS. 2019; 22(4):52-65.
55
مهر و آبان 1398. دوره 22. شماره 4
* نویسنده مسئول: دکتر پگاه محقق
نشانی: اراک، دانشگاه علوم پزشکی اراک، دانشکده پزشکی، گروه پزشکی اجتماعی. تلفن: 34173521 )86( 98+
[email protected] :پست الکترونیکی
زمینه و هدف کلستریدیوم دیفیسیل عامل اصلی اسهال ناشی از آنتی بیوتیک در بیمارستان هاست و امروزه استفاده از پروبیوتیک برای پیشگیری و درمان اسهال و کولیت ناشی از آنتی بیوتیک در حال افزایش است. در این مطالعه تأثیر ماست پروبیوتیک در فراوانی
کلستریدیوم دیفیسیل بررسی شده است.
مواد و روش ها در این کارآزمایی بالینی، 132 بیمار سالمند بستری در بخش عفونی بیمارستان ولی عصر اراک که تحت درمان آنتی بیوتیکی بودند، به صورت تصادفی به دو گروه آزمایش )ماست پروبیوتیک، 200میلی گرم در روز به مدت هشت روز( و گروه کنترل )ماست معمولی( تقسیم شدند. به همه بیماران اطالعاتی از عالئم کولیت داده شد و عالئم کولیت و نتایج تست بررسی کلستریدیوم در مدفوع بیماران با PCR در دو گروه آزمایش و کنترل ثبت و مقایسه شد. بعد از جمع آوری داده ها، اطالعات توسط نسخه 1۶ نرم افزار آماری SPSS و با
استفاده از آزمون های آماری مناسب تجزیه و تحلیل شد.
کد با و تأیید اراک پزشکی علوم دانشگاه پژوهش اخالق کمیته در اخالق 93-1۶5-10 کد با پژوهش این اخالقی مالحظات IRCT2016092229915N1 در مرکز ثبت کارآزمایی بالینی ثبت شده است.
یافته ها در بدو بستری، کلستریدیوم دیفیسیل درگروه آزمایش و کنترل به ترتیب در چهار نفر)۶/1 درصد( و 1 نفر )1/5 درصد( مثبت بود و بعد از مداخله تعداد نمونه های مدفوع آلوده به کلستریدیوم دیفیسیل و تعداد موارد ابتال به عالئم کولیت ناشی از
.)P>0/05( آنتی بیوتیک بین دو گروه آزمایش و کنترل تفاوت معنی داری نداشت
نتیجه گیری استفاده از ماست پروبیوتیک در مقایسه با ماست معمولی تأثیر معنی داری در کاهش شیوع کلستریدیوم دیفیسیل ندارد.
کلیدواژه ها: کلستریدیوم دیفیسیل،
پروبیوتیک، ماست
اطالعات مقاله: تاریخ دریافت: 28 خرداد 1398
تاریخ پذیرش: 16 شهریور 1398 تاریخ انتشار: 09 مهر 1398
مقدمه
مثبت، گرم غیرهوازی باسیل یک دیفیسیل کلستریدیوم اسپوردار، تولیدکننده توکسین است که اولین بار در سال 1935 کشف شد. این باکتری می تواند به شکل اسپور و شکل وژتاتیو )رویشی( وجود داشته باشد. اسپورها در مقابل حرارت، اسید و آنتی بیوتیک ها مقاوم اند و در کولون به فرم وژتاتیو تبدیل و به شکل تولیدکننده توکسین در می آیند. کلستریدیوم دیفیسیل جزء فلور روده در نوزادان سالم به حساب می آیند[2 ،1] . نقش آسیب شناختی کلستریدیوم اولین بار در سال 1970 مشخص مدفوع در دیفیسیل کلستریدیوم توکسین که هنگامی شد،
بیماران با کولیت سودوممبران1 )با غشای کاذب( در ارتباط با آنتی بیوتیک کشف شد. این ارگانیسم تازه در آن زمان به عنوان عامل کولیت پسودوممبران و اسهال و کولیت در بیمارانی که در
معرض آنتی بیوتیک بودند شناخته شد [2 ،1].
کلستریدیوم دیفیسیل با ایجاد دو اگزوتوکسین موجب کولیت B توکسین و )انتروتوکسین( A توکسین می شود: اسهال و )سایتوتوکسین( [3]. توکسین A موجب التهاب می شود که این التهاب به ترشح مایعات روده ای، آسیب مخاطی و التهاب منجر می شود. توکسین B تقریبًا 10 برابر بیشتر از توکسین نوع A در
1. Pseudomembranous Colitis
1- گروه بیماری های عفونی، مرکز تحقیقات بیماری های عفونی، دانشگاه علوم پزشکی اراک، اراک، ایران. 2- گروه میکروبیولوژی، دانشکدهپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اراک، اراک، ایران.
3- گروه تحقیقات بالینی، انستیتو پاستور ،تهران، ایران. 4- گروه پزشکی اجتماعی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اراک، اراک، ایران.
تأثیر ماست پروبیوتیک بر فراوانی کلستریدیوم دیفیسیل در بیماران سالمند بستری در بیمارستان
،الههاقبال1،احساناهللغزنویراد2،آمیتیسرمضانی3،*پگاهمحقق4 معصومهصوفیان1
56
مهر و آبان 1398. دوره 22. شماره 4
A آسیب مخاط کولونی نقش دارد. گونه هایی که توکسین نوع را ندارند، می توانند از نظر ویروالنس مشابه گونه هایی باشند که هر دو نوع توکسین را دارند. تعداد کمی از گونه های کلستریدیوم در می توانند گونه ها این نمی کنند. تولید توکسین دیفیسیل دستگاه گوارش رشد و تکثیر شده و جزء فلور نرمال شوند و
بیماری زا نیستند [5 ،4 ،1].
باسیل کلستریدیوم از ناشی عفونت کلستریدیوم دیفیسیل دیفیسیل اسپوردار گرم مثبت و بی هوازی است که توکسین های Aو B و Binary toxin تولید می کند و اسپور آن در محیط، .[1] است موجود نگهداری مراکز و بیمارستان ها به خصوص این توکسین ها فرایندهایی را ایجاد می کنند که موجب اختالل می شود. کاذب غشای تشکیل و اسهال اپی تلیال، عملکرد مرگ و میر نسبت داده شده به عفونت کلستریدیوم دیفیسیل2 قباًل معادل 0/۶-3/5 بوده و در همه گیری های اخیر به ۶/9 رسیده بیشتر می شود پیشرونده ای به صورت افزایش سن با و است [3]. به طور معمول کمتر از 5 درصد بزرگ ساالن با کلستریدیوم دیفیسیل کولینیزه هستند که این رقم در بیماران پس از بستری در بیمارستان به 20 تا 30 درصد می رسد، حتی می تواند کولیت فولمینانت بدهد که نیاز به مداخله جراحی دارد و در سال های اروپا و اخیر شیوع و شدت عفونت کلستریدیوم دیفیسیل در آمریکا افزایش یافته است که در سال های اخیر شیوع و شدت عفونت کلستریدیوم دیفیسیل در اروپا و آمریکا افزایش یافته است که موجب افزایش ناخوشی و مرگ و میر و افزایش ضریب اشغال
تخت های بیمارستانی شده است [1].
کلیندامایسین، آمپی سیلین، آموکسی سیلین و سفالوسپورین ها داشته اند. همراهی CDI با که بودند آنتی بیوتیک هایی اولین سفتریاکسون، به خصوص سه و دو نسل سفالوسپورین ها که هستند داروهایی سفتازیدیم، سفوروکسیم، سفوتاکسیم، فلوروکینولون ها و هستند وضعیت این مسئول همه از بیش فلوکساسین( موکسی لووفلوکساسین، )سیپروفلوکساسین، جدیدترین دسته داروهای مسبب این بیماری در همه گیری های اخیر هستند، با وجود این، تمام آنتی بیوتیک ها حتی وانکومایسین و مترونیدازول که برای درمان CDI به کار می روند، خطر CDI را
دربر دارند [3].
که هستند زنده ای ارگانیسم های پروبیوتیک ها طرفی از با تعدیل فلور میکروبی روده، اثرات مفیدی بر سالمت میزبان اعمال می کنند [۶]. سازوکار اثر پروبیوتیک ها کاماًل شناخته شده اثرات پیشگیری کننده نیست، ولی مکانیسم هایی برای توجیه است که پیشنهاد شده انسان بیماری های در آن ها درمانی و باکتری ها، مهارکننده ترکیبات تولید به می توان آن جمله از تعدیل PH روده، بلوک جایگاه های اتصال باکتری ها، رقابت برای
2. Clostridium Difficile Infection (CDI)
جذب مواد غذایی و تقویت سیستم ایمنی اشاره کرد [7 ،۶]. پروبیوتیک ها، ریززنده هایی )باکتری ها و مخمرهایی( هستند که با استقرار در بخش های مختلف بدن )اساسًا روده به عنوان فلور طبیعی(، از طریق دریافت خوراکی یا کارگذاری موضعی، با عمل زیستی خود، از طریق حفظ و بهبود توازن فلور میکروبی روده )میان ریززنده های سودمند و زیان بخش(، سبب ایجاد خواص سالمت بخش برای میزبان می شوند [7 ،۶]. گوناگونی ریززنده های بدین معنا که بوده است، افزایش پروبیوتیک همواره در حال پژوهش های نوین به شناخت نژادها، گونه ها و جنس های جدیدی از ریززنده ها که خواص پروبیوتیکی دارند، منجر می شود [7 ،۶].
درصد قابل توجهی از بیماران بستری در بخش های عفونی، افراد سالمندی هستند که نیاز به درمان آنتی بیوتیکی به صورت طوالنی مدت دارند [9 ،8]. افزایش کلونیزاسیون کلستریدیوم دیفیسیل در این بیماران و درمان عفونت کلستریدیوم دیفیسیل با آنتی بیوتیک هایی مثل مترونیدازول و وانکومایسین خود با خطر مصرف .[10-12] است همراه دیفیسیل کلستریدیوم عفونت ماست پروبیوتیک با خواص ذکرشده می تواند از رشد کلستریدیوم و کولیت بیمارستانی، اسهال موارد عمده عامل که دیفسیل باعث کاهش کولیت سودوممبرانوس است، جلوگیری کرده و موربیتی و حتی مورتالیتی این بیماران شود [7]. در میان مطالعات انجام شده در خصوص اثر پروبیوتیک ها بر عفونت کلستریدیوم دیفیسیل، تعداد مطالعاتی که به بررسی اثر پروبیوتیک بر فراوانی کلستریدیوم دیفیسیل در گروه سنی سالمندان پرداخته اند، ناچیز اثر مصرف ماست بررسی با هدف این پژوهش بنابراین است. پروبیوتیک بر فراوانی کلستریدیوم دیفیسیل در بیماران سالمند
بستری در بخش عفونی بیمارستان ولی عصر اراک انجام شد.
مواد و روش ها
در این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی شده دوسوکور ، تعداد 132 بیمار باالی۶0 سال که با تشخیص پنومونی اکتسابی در تحت و بستری اراک شهر ولی عصر بیمارستان عفونی بخش درمان آنتی بیوتیکی با سفتریاکسون و آزیترومایسین بودند، به بیماران برای انتخاب شدند. پروتکل مطالعه شیوه دردسترس توضیح داده شد و بیماران فرم های رضایت نامه آگاهانه را تکمیل کردند. بیماران به صورت تصادفی به دو گروه ۶۶نفره آزمایش و
کنترل تقسیم شدند.
معیارهای ورود به مطالعه شامل سن بیشتر از ۶0 سال، درمان دریافت نکردن ، آزیترومایسین و سفتریاکسون آنتی بیوتیک با آنتی بیوتیک در دو ماه گذشته، کسب رضایت شرکت در مطالعه هنگام در اسهال نبود و HIV به مبتالنبودن بیمار، توسط بستری شدن بود. معیارهای خروج از مطالعه شامل تمایل نداشتن بیمار برای شرکت در مطالعه یا ناتوانی در اجرای دستورها، ترخیص بیمار قبل از هفت روز، ابتال به HIV و نیاز به بستری در ICU بود.
معصومه صوفیان و همکاران.تأثیر ماست پروبیوتیک بر فراوانی کلستریدیوم دیفیسیل در بیماران سالمند بستری در بیمارستان
57
مهر و آبان 1398. دوره 22. شماره 4
بیماران گروه آزمایش از روز اول بستری 200 سی سی ماست پروبیوتیک در دو نوبت نهار و شام دریافت کرده و بیماران گروه کنترل نیز از روز اول بستری 200 سی سی ماست معمولی در دو نوبت نهار و شام دریافت می کردند. با هماهنگی کارشناس تغذیه بیمارستان، ماست پروبیوتیک کاله کم چرب با حفظ زنجیره سرما و توضیح چگونگی سرو ماست در پیاله های ماست خوری معمول بیمارستان که از لحاظ ظاهری، تفاوتی با سرو ماست معمولی نداشت و فقط با نام ماست یک و ماست دو تهیه و توزیع شد و تا تکمیل حجم نمونه ادامه یافت. با هماهنگی با واحد آزمایشگاه در روز اول و هشتم بستری، نمونه مدفوع یا سوآپ رکتال توسط دستیار اخذ و با حفظ شرایط به آزمایشگاه منتقل می شد. از نمونه مدفوع تمامی افرادی که وارد طرح می شدند، به میزان دو گرم به طور مستقیم در محیط PBS برای استخراج DNA برده شده و در فریزرC °20 نگهداری می شدند. برای انجام ابتدا در مطالعه شده برای ژن های پلیمراز3 زنجیرهای واکنش DNA توسط کیت یکتاتجهیز مستقیمًا از نمونه مدفوع استخراج شد. محصوالت PCR برای تعیین توالی نوکلئوتیدی به شرکت ژن فناوران ارسال شد و نتایج تحلیل BCAST حاکی از ناحیه توکسین های A و B کلستریدیوم دیفیسیل بود. برای اینکه ثابت کنیم اسید نوکلئیک باکتری در نمونه استخراج شده ما هست، یک PCR برای 16SRNA انجام دادیم. برای اطمینان از استخراج و اراک رازی و سرم سازی واکسن مؤسسه نانودراپ از ،DNA
پرایمرهای 16srRNAUniversal باکتریایی استفاده شد.
SPSS پس از جمع آوری داده ها و ورود به محیط نرم افزار آماری )نسخه 1۶( با استفاده از تست های آماری مناسب کای اسکویر، تحلیل و تجزیه داده ها تی تست مستقل و فیشر دقیق تست شدند. برای توصیف داده های کمی از میانگین و انحراف معیار و برای توصیف داده های کیفی از تعداد و درصد استفاده شد. سطح
خطای نوع اول 0/05 لحاظ شد.
یافته ها
در این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی شده که با هدف تعیین در دیفیسیل کلستریدیوم فراوانی بر پروبیوتیک ماست تاثیر بیماران بستری در بخش عفونی بیمارستان ولی عصر انجام شد، دو گروه ۶۶ نفره از بیماران واجد شرایط ورود به مطالعه، به مدت 8 روز متوالی، 200 گرم ماست پروبیوتیک )گروه آزمایش( یا ماست معمولی )گروه کنترل( در دو نوبت دریافت کردند. هر دو گروه به شکل 100 درصد تحت درمان با سفتریاکسون وآزیترومایسین بودند و هیچ یک وانکومایسین یا مروپنم یا سیپروفلوکساسین
دریافت نمی کردند.
در کل نمونه ها، میانگین و انحراف معیار سن در افراد مورد بررسی شده ۶/30±72/43 سال بود. از کل بیماران موردمطالعه
3. Polymerase Chain Reaction (PCR)
سکونت محل بررسی در بودند. مرد درصد( 50/8( نفر ۶7 بیماران، 41 نفر )31/1 درصد( ساکن شهر بودند. از 132 بیمار بررسی شده، عفونت کلستریدیوم در پنج بیمار )3/8 درصد( مثبت بود. شیوع عالئم اولیه و سوابق پزشکی و دارویی در کل نمونه ها
در جدول شماره 1 بیان شده است.
بررسی شده، 43/2 بیمار از 132 جدول شماره 1، اساس بر درصد مبتال به فشار خون، 28 درصد مبتال به دیابت و 2۶/5
درصد مبتال به بیماری مزمن تنفسی بودند.
هیچ یک از دو گروه سابقه کلونوسکوپی و بستری در بخش مراقبت ویژه در سه ماه اخیر نداشتند. در بررسی عالئم اولیه بیماران، از 132 بیمار بررسی شده 31/1 درصد دارای تب، 25 درصد بی اشتهایی و 18/9 درصد یبوست داشتند. هیچ یک از
بیماران مبتال به اسهال نبودند.
مشخصات پزشکی، سوابق توزیع ،2 شماره جدول در جمعیت شناختی و تاریخچه دارویی بیمار به تفکیک دو گروه آماری تست های اساس بر است. ذکر شده کنترل و آزمایش ایسکمیک بیماری سابقه ،2 شماره جدول ذیل در ذکرشده تا ماه بیمارستان در سه قلبی )P=0/033(، سابقه بستری در یک سال قبل )P=0/029(، سابقه مصرف PPI )مهارکننده های پمپ پروتون( )P=0/032( و سابقه مصرف آنتی بیوتیک در شش ماه گذشته )P=0/052( در ابتدای مطالعه در دو گروه، تفاوت
معنی داری داشت.
بر اساس آزمون آماری خی دو طبق جدول شماره 3، شیوع تب )P=0/039( و یبوست )P=0/04۶( در ابتدای مطالعه در گروه آزمایش بیشتر بوده است و این تفاوت از نظر آماری معنی دار کلستریدیوم بروز بین فیشر، آماری آزمون اساس بر است. دیفیسیل مثبت و سن، جنس، محل سکونت، سابقه جراحی، سابقه اندوسکوپی، زخم پوستی و مصرف مسهل تفاوت آماری معنی دار دیده نشد )P≥0/05( . در مقایسه موارد کلستریدیوم دیفیسیل مثبت و منفی در شروع مطالعه بر اساس آزمون دقیق فیشر، عالئمی نظیر درد شکم، یبوست، استفراغ و بی اشتهایی در دو گروه تفاوت معنی دار نداشتند، ولی در موارد مثبت، فراوانی نسبی تب بیشتر بود و بر اساس آزمون دقیق فیشر این تفاوت
.)P=0/002( شیوع از نظر آماری معنی دار است
مصرف سابقه بیمار، دارویی و پزشکی سوابق بررسی در کورتون )P=0/001(، مصرف آنتی بیوتیک در شش ماه گذشته )P=0/00۶(، مهارکننده پمپ پروتون )P=0/002(، سابقه تماس )P=0/001( سابقه بستری در بیمارستان ،)P=0/004( با کودک کلستریدیوم بیماران در )P=0/001( مغزی حوادث سابقه و دیفیسیل مثبت بیشتر است و بر اساس آزمون دقیق فیشر، این
تفاوت از نظر آماری معنی دار است )جدول شماره 4(.
بر اساس رگرسیون لجستیک دوحالته مطابق جدول شماره 5
معصومه صوفیان و همکاران.تأثیر ماست پروبیوتیک بر فراوانی کلستریدیوم دیفیسیل در بیماران سالمند بستری در بیمارستان
58
مهر و آبان 1398. دوره 22. شماره 4
با )سطح معنی داری: 0/05(، سابقه حوادث مغزی عروقی، سابقه بستری قبلی در بیمارستان در دو ماه گذشته ، تماس با کودکان در منزل، مصرف آنتی بیوتیک در دو ماه گذشته ، سابقه مصرف کورتون و مهارکننده های پمپ پروتون و وجود تب ، ریسک عامل مساعدکننده ابتال به عفونت کلستریدیوم دیفیسیل بود. نسبت شانس4 ابتال به کلستریدیوم دیفیسیل در افراد با سابقه حوادث حوادث به ابتال سابقه بدون افراد برابر 1/۶9 مغزی عروق قلبی عروقی است. همچنین سابقه مصرف آنتی بیوتیک در شش ماه گذشته، شانس ابتال به عفونت کلستریدیوم دیفیسیل را 1/97
4. Odd Ratio
کلستریدیوم عفونت بروز شانس نسبت می دهد. افزایش برابر دیفیسیل در افراد با سابقه بستری در بیمارستان، سابقه تماس با کودکان در منزل، مصرف دارو در جدول شماره 5 ذکر شده است. شانس بروز تب در افراد مبتال به عفونت کلستریدیوم دیفیسیل
1/78 برابر افراد غیرمبتال به عفونت بود.
بحث
این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی شده با هدف تعیین تأثیر ماست پروبیوتیک بر فراوانی کلستریدیوم دیفیسیل بر 132 نفر بیمار با میانگین سنی72 سال بستری در بخش عفونی بیمارستان
جدول 1. توزیع فراوانی خصوصیات جمعیت شناختی و تاریخچه در کل نمونه ها
تعداد )درصد(شاخصمتغیر
متغیرجمعیتشناختی )50/8(67جنس)مرد(
)31/1(41محلسکونت)شهر(
بیماریزمینهای
)28(37دیابت )43/2(57فشارخون
)1/5(2حوادثمغزیعروقی )12/1(16بیماریایسکمیکقلبی )26/5(35بیماریمزمنتنفسی
تاریخچهپزشکی
)4/5(6سابقهزخمپوستی )1/5(2سابقهسابقهجراحی )3/8(5سابقهاندوسکوپی )0(0سابقهکولونوسکوپی
)6/1(8بستریدربیمارستاندرسهماهتایکسالقبل )0(0بستریدربخشمراقبتویژهدرسهماهتایکسالقبل
)8/3(11تماسباکودکدرمنزل
مصرفدارودردوماهاخیر
)20/5(27آنتیبیوتیک)دوتاششماهگذشته( )5/3(7کورتون
)11/4(15مصرفمسهل )PPI(21مهارکنندهپمپپورتون)15/9(
عالئماولیه
)4/5(6دردشکم )18/9(25یبوست )9/8(13تهوع )3(4استفراغ
)25(33بیاشتهایی
)31/1(41تب )0(0اسهال
معصومه صوفیان و همکاران.تأثیر ماست پروبیوتیک بر فراوانی کلستریدیوم دیفیسیل در بیماران سالمند بستری در بیمارستان
59
مهر و آبان 1398. دوره 22. شماره 4
ولی عصر انجام شد. در کل نمونه ها، سه بیماری شایع به ترتیب فشار خون باال، دیابت و بیماری مزمن تنفسی بود. حدود 20/5 درصد بیماران سابقه مصرف آنتی بیوتیک در شش ماه گذشته را
داشتند.
شیوع کلستریدیوم دیفیسیل در این مطالعه 3/8 درصد بود و عالئمی نظیر درد شکم، یبوست، تهوع و استفراغ و بی اشتهایی همراهی با عفونت مثبت نداشت. ولی در موارد مثبت، فراوانی توکسین شیوع مختلف مطالعات در بود. بیشتر تب نسبی کلستریدیوم دیفیسیل و اسهال ناشی از کلستریدیوم در بیماران بستری در بیمارستان در طیف گسترده ای از 0/1 درصد تا 2 درصد گزارش شده است [17-13]. در مطالعه کوهورت اولسن و همکاران نیز در یک پی گیری ده ساله ، میزان بروز ساالنه 1 تا 4 درصد به دست آمد [15]. در مطالعه زرین فر و همکاران در همین بیمارستان بر 195 نفر بیمار بررسی شده 14/4 درصد توکسین کلستریدیوم مثبت بودند و تنها 4/1 درصد اسهال ناشی از کلستریدیوم داشتند [14]. در مطالعه پپن و همکاران در فاصله سال های 1991 تا 2003 شیوع کلستریدیوم دیفیسیل کاهش چشمگیری پیدا کرده است و عمومًا جمعیت سالمندی در معرض
خطر بیشتر همراه با مرگ ومیر بیشتر قرار گرفته است [18].
بر اساس نتایج مطالعه حاضر، سابقه مصرف کورتون، مصرف آنتی بیوتیک در شش ماه گذشته، مهارکننده پمپ پروتون، سابقه تماس با کودک، سابقه بستری در بیمارستان و سابقه حوادث مغزی در بیماران کلستریدیوم دیفیسیل مثبت بیشتر است و بر اساس تست دقیق فیشر این تفاوت از نظر آماری معنی دار است. همچنین بر اساس آزمون آماری رگرسیون لجستیک دومتغیره، با احتساب کلستریدیوم دیفیسیل مثبت به عنوان متغیر وابسته، سابقه حوادث مغزی عروقی، بستری در بیمارستان در شش ماه گذشته، تماس با کودکان در منزل، سابقه مصرف آنتی بیوتیک در دو تا شش ماه گذشته، مصرف کورتون، مصرف مهارکننده های پمپ پروتون و وجود تب، ریسک عامل بیماری بودند. اما سن، جنس، محل سکونت، سابقه جراحی، سابقه اندوسکوپی، زخم پوستی و نوع مصرف آنتی بیوتیک، مصرف مسهل شانس ابتال به
بیماری را افزایش نداد.
در مطالعه ویلکاکس و همکاران، شیوع کلستریدیوم دیفیسیل در بیماران باالی 70 سال بستری در بیمارستان 2/1 درصد ذکر شده است و مصرف آنتی بیوتیک در چهار هفته گذشته، به ویژه استفاده همزمان از چند دارو، مصرف سفالوسپورین ها و بستری در بیمارستان در شش ماه گذشته ریسک عامل بیماری معرفی
جدول 2. توزیع متغیرهای جمعیت شناختی و سوابق پزشکی و عوامل خطر در دو گروه آزمایش و کنترل
Pماست معمولیماست پروبیوتیکمتغیر
متغیرهایجمعیتشناختی
+6/620/784±6/0172/28±72/59سن)میانگین±انحرافمعیار(
*0/384)54/5(36)47(31جنسیت)مرد(تعداد)درصد(
*0/573)33/3(22)28/8(19محلسکونت)شهر(تعداد)درصد(
سوابقپزشکیوعواملخطرتعداد )درصد(
*0/081)21/2(14)34/8(23دیابت
*0/219)37/9(25)48/5(32فشارخون
**0/496)0(0)0/3(2حوادثعروقمغزی
*0/033)6/1(4)18/2(12بیماریایسکمیکقلبی
*0/844)27/3(18)25/8(17بیماریمزمنتنفسی
*1)4/5(3)4/5(3سابقهزخمپوستی
**0/496)0(0)3(2سابقهجراحی
*0/648)3(2)4/5(3سابقهاندوسکوپی
*0/029)1/5(1)10/6(7سابقهبستریدربیمارستاندرسهماهتایکسالقبل
*0/345)6/1(4)10/6(7تماسباکودکدرمنزل
سابقهمصرفداروتعداد)درصد(
*0/698)4/5(3)6/1(4سابقهمصرفکورتون
*0/411)9/1(6)13/6(9سابقهمصرفمسهل
*0/032)9/1(6)22/7(15سابقهمصرفPPI)مهارکنندههایپمپپروتون(
*0/052)13/6(9)27/3(18سابقهمصرفآنتیبیوتیکدرششماهگذشته
+ :Fishers’ Exact tes؛ *: Chi-Square :** Independent Samples Test؛ سطح معنی داری: 0/05
معصومه صوفیان و همکاران.تأثیر ماست پروبیوتیک بر فراوانی کلستریدیوم دیفیسیل در بیماران سالمند بستری در بیمارستان
60
مهر و آبان 1398. دوره 22. شماره 4
معصومه صوفیان و همکاران.تأثیر ماست پروبیوتیک بر فراوانی کلستریدیوم دیفیسیل در بیماران سالمند بستری در بیمارستان
شده است، در حالی که تماس با کودکان کوچک تر از دو سال، مصرف مهارکننده های پمپ پروتون یا مصرف داروهای ضدالتهابی
غیراستروئیدی شانس ابتال را افزایش نداده است [19].
بر اساس مطالعه دیال و همکاران اسهال ناشی از کلستریدیوم در ۶.8 درصد بیماران بستری گزارش شد و بر اساس رگرسیون چندمتغیره، مصرف مهارکننده های پمپ پروتون ، نارسایی کلیوی، جنس زن و سابقه بستری در بیمارستان در سه ماه گذشته از
عوامل بیماری بودند [20].
بر اساس یافته های مطالعه مک دونالد و همکاران در 2005، و است شده بیان درصد هفت دیفیسیل کلستریدیوم شیوع شناخته شده خطر عامل عمده ترین آنتی بیوتیک از استفاده برای اسهال مرتبط با کلستریدیوم دیفیسیل در نظر گرفته شد. سایر عوامل خطر مطرح شده شامل بستری شدن در بیمارستان، سن باال و بیماری شدید بود. عوامل خطر احتمالی مطرح شده در مطالعه شامل مهارکردن اسید معده، تغذیه روده ای، جراحی گوارشی، شیمی درمانی و پیوند سلول های بنیادی بود [5]. در مطالعه مک دونالد و همکاران آمده است که دو نقش عمده برای آنتی بیوتیک ها در پاتوژنز کلستریدیوم د یفیسیل مطرح است اول اینکه آنتی بیوتیک ها فلور نرمال روده را از بین می برند و شرایط
را برای مخفی شدن کلستریدیوم دیفیسیل و ایجاد توکسین های آن فراهم می کنند، ثانیًا به نظر می رسد افزایش مقاومت آنتی بیوتیکی کلستریدیوم دیفیسیل به انواع آنتی بیوتیک ها کلیندامایسین و فلوروکینولون ها نقش مهمی در افزایش ویروالنس آن داشته باشد [5]. آنتی بیوتیک هایی که نقش عمده ای در مستعد کردن میزبان به اسهال مرتبط به کلستریدیوم دیفیسیل دارند، شامل فلوروکینولون ها، کلیندامایسین، طیف وسیعی از پنی سیلین ها و سفالوسپورین ها هستند. هر آنتی بیوتیکی حتی مترونیدازول و وانکومایسین که در درمان کلستریدیوم دیفیسیل نقش دارند می توانند کولیت وابسته به آنتی بیوتیک ایجاد کنند. استفاده گسترده از آنتی بیوتیک ها، استفاده از چندین آنتی بیوتیک و افزایش دوره درمان با آنتی بیوتیک، از عواملی هستند که شیوع اسهال ناشی از کلستریدیوم دیفیسیل را
افزایش می دهند [21 ،5].
طبق نتایج مطالعه فریمن و همکاران در بررسی اپیدمیولوژیک عفونت کلستریدیوم به این نتیجه رسیدند که استفاده روزافزون از تکنیک تشخیصی ریبوتایپ PCR منجر به افزایش آمار تشخیصی شده و هم زمان تغییرات شگرفی در درمان ، عوارض و پیامدهای
بیماری شده است [22].
در این مطالعه گروه سنی سالمندان بررسی شده بود. بر اساس
جدول 3. توزیع تظاهرات بالینی و موارد کلستریدیوم دیفیسیل در روز اول و هشتم مطالعه در دو گروه
متغیرتظاهرات بالینی تعداد )درصد(
P ماست ماست معمولیپروبیوتیک
توزیعتظاهراتبالینیدرزمانورودبیماربه بیمارستان)شروعمطالعه(دردوگروه
*0/095)1/5(1)7/6(5دردشکم
*0/039)22/7(15)39/4(26تب
*0/159)19/7(13)30/3(20بیاشتهایی
*0/046)12/1(8)25/8(17یبوست
-)0(0)0(0اسهال *0/770)10/6(7)9/1(6تهوع
*0/310)4/5(3)1/5(1استفراغ
*0/171)1/5(1)6/1(4مثبتبودنکلستریدیومدیفیسیلدرشروعمطالعه
توزیعتظاهراتبالینیدرروزهشتمبستریدردو گروه
-)0(0)0(0دردشکم -)0(0)0(0تب
*0/545)10/6(7)7/6(5بیاشتهایی
*1)16/7(11)16/7(11یبوست
-)0(0)0(0اسهال -)0(0)0(0تهوع -)0(0)0(0استفراغ
-)0(0)0(0مثبتبودنکلستریدیومدیفیسیلدرروزهشتم
* Chi-Square ؛ سطح معنی داری: 0/05
61
مهر و آبان 1398. دوره 22. شماره 4
مطالعه ریگ و همکاران در سال 2007 ، سن باال با افزایش شدت اسهال مرتبط با کلستریدیوم دیفیسیل رابطه داشت [23]. علت این ارتباط نامشخص و شاید چندعاملی باشد. عوامل مربوط به میزبان شامل پاسخ ایمنی به عفونت کلستریدیوم دیفیسیل و بیماری های همراه سالمندی از جمله این علل است [23 ،17 ،8].
و سفتریاکسون آنتی بیوتیک بیماران همه ما مطالعه در بررسی امکان بنابراین و می کردند مصرف آزیترومایسین
بر نبود. دفیسیل کلستریدیوم بروز بر آنتی بیوتیک نوع نقش اساس مطالعه آرونسون و همکاران، سفالوسپورین ها قوی ترین معرفی دیفیسیل کلستریدیوم با همراه آنتی میکروبیال عامل شده اند [24]. نتایج مطالعه هاول و همکاران نشان داد مصرف مهارکننده های پمپ پروتون خطر ابتال به عفونت کلستریدیوم دیفیسیل را 0/9 درصد تا 1/4 درصد افزایش می دهد. در حالی که مصرف آنتی اسید این خطر را به میزان 0/۶ درصد باال می برد
جدول 4. ارتباط تظاهرات بالینی و سوابق پزشکی با مثبت بودن کلستریدیم دیفیسیل در ابتدای مطالعه
تظاهرات بالینی و سوابق پزشکی تعداد )درصد(
P کلستریدیوم منفی در شروع مطالعهکلستریدیوم مثبت در شروع مطالعه
*0/002)28/3(36)100(5تب *1)4/7(6)0(0دردشکم
**0/437)9/4(12)20(1حالتتهوع
*1)3/1(4)0(0استفراغ
-)0(0)0(0اسهال *1)18/9(24)20(1یبوست
*0/099)23/6(30)60(3بیاشتهایی
PPI0/002)13/4(17)80(4سابقهمصرف*
*0/001)3/1(4)60(3سابقهمصرفکورتون
*0/006)18/1(23)80(4سابقهمصرفآنتیبیوتیکدرششماهگذشته
*0/004)6/3(8)60(3سابقهتماسباکودکدرمنزل
*0/619)27/6(35)40(2دیابت
*0/001)3/9(5)60(3سابقهبستریدربیمارستاندرسهماهتایکسالگذشته
*0/111)11(14)40(2سابقهبیماریایسکمیکقلبی
*0/001)0/8(1)20(1سابقهحوادثمغزی
*:Fishers’ Exact test؛**: Chi-Square؛ سطح معنی داری: 0/05
جدول 5. نسبت شانس ابتال به کلستریدیوم دیفیسیل
B1SE2Wald3Df4Sig.5Exp (B)=odd ratio6متغیر
0/6660/027603/2310/0001/69حوادثمغزیعروقی 0/3480/012450/5510/0001/45سابقهبستریدربیمارستان 0/6780/034701/3410/0001/89تماسباکودکاندرمنزل
0/3480/041347/9810/0001/97مصرفآنتیبیوتیکدرششماهگذشته 0/4580/033569/0310/0001/53مصرفداروهایاستروئیدی
0/3880/041459/9010/0001/39مصرفداروهایمهارکنندهپمپپروتون 0/4580/034346/7810/0001/78تب
1. ضریب ثابت رگرسیون؛ 2. خطای معیار؛ 3. آماره والد؛ 4. درجه آزادی؛ 5. مقدارP value ؛6. نسبت شانس
معصومه صوفیان و همکاران.تأثیر ماست پروبیوتیک بر فراوانی کلستریدیوم دیفیسیل در بیماران سالمند بستری در بیمارستان
62
مهر و آبان 1398. دوره 22. شماره 4
[25]. در مطالعه حاضر هم، مصرف مهارکنند ه های پمپ پروتون از ریسک عوامل بیماری بود، ولی مصرف منیزیوم هیدروکساید، شانس ابتال را افزایش نداد. ساندرا و همکاران در مطالعه خود به این نتیجه رسیدند اسیدیته معده مهم ترین سازوکار دفاعی مصرف و است بلع شده پاتوژن های برابرکلونیزاسیون در بدن ساپرس کننده های اسید معده نظیر مهار کننده های پمپ پروتون با افزایش PH معده و تأثیر بر عملکرد لوکوسیت ها هم زمان با افزایش شانس ابتال به عفونت های تنفسی، باعث افزایش شانس عفونت های روده ای نیز می شوند [20]. کانینگهام و همکاران نیز، استفاده وسیع از آنتی بیوتیک ها و مصرف بیش از هشت هفته ای مهارکننده های پمپ پروتون را عامل خطر کلستریدیوم دیفیسیل
بیان کرده اند [2۶].
در مطالعه ما هیچ یک از بیماران کولونوسکوپی نشده بودند و آندوسکوپی نیز ریسک عامل بیماری نبود. در مطالعه رودمان و همکاران شیوع اسهال ناشی از کلستریدیوم در بیماران مبتال به بیماری های التهابی روده بیش از دو برابر افراد سالم بود و به همین نسبت، شانس بستری در بیمارستان و انجام مداخالت تشخیصی و درمانی، نظیر آندوسکوپی و کولونوسکوپی بیشتر بود [27]. در مطالعه لویس و همکاران با عنوان تأثیر پری بیوتیک اولیگوفروکتوز بر عود اسهال ناشی از کلستریدیوم،کاهش چشمگیر عود اسهال و مدت بستری کمتر در بیمارستان گزارش شده است [28]. عوامل خطری نظیر سن بیشتر از ۶5 سال، بیماری وخیم زمینه ای نظیر حوادث قلبی عروقی یا مزمن تنفسی، اقدامات تهاجمی دستگاه گوارش نظیر آندوسکوپی و لوله معده ای، مسهل ها و دارودرمانی زخم معده، سابقه بستری در بیمارستان و یا بخش مراقبت های دستگاه دفاعی مخاط به تهاجم با عمومًا باریم تنقیه و ویژه به ابتال افزایش خطر به فلور طبیعی آن تغییر در گوارشی و عفونت کلستریدیوم منجر شده و شانس مواجهه با عامل بیماری
را افزایش می دهد [4].
در مطالعه ما نسبت کاهش بروز کلستریدیوم دیفیسیل مثبت در روز هشتم مطالعه به نسبت زمان ورود به مطالعه وجود داشت، ولی از نظر آماری این کاهش بین دو گروه معنی دار نبود. همچنین مصرف عوارض و عالئم بر بود نتوانسته پروبیوتیک ماست آنتی بیوتیک نسبت به گروه شاهد تغییری ایجاد کند. طبق نتایج مطالعه زرین فر و همکاران نیز استفاده از پروبیوتیک الکتوباسیلوس تأثیر معنی داری بر کاهش اسهال ناشی از آنتی بیوتیک ها نداشت، اگرچه عالئم را تخفیف داده بود. کارآزمایی های بالینی محدودی در خصوص بررسی تأثیر پروبیوتیک ها بر کلستریدیوم دیفیسیل وجود دارد و این موضوع همچنان نیاز به تحقیق گسترده دارد [13]. در مطالعه سانگ و همکاران که از پروبیوتیک باسیلوس کواگوالنس در بیماران تحت درمان با آنتی بیوتیک استفاده کردند، نتایجی مشابه مطالعه حاضر به دست آمد. در مطالعه کارآزمایی بالینی که توماس و همکاران انجام دادند، از الکتوباسیلوس کازئی، الکتو باسیلوس بولگاریکوس و ساکارومایسیز ترموفیلوس استفاده
شده بود که کولیت و اسهال ناشی از آنتی بیوتیک ها کاهش یافت [29، 30]. بنابراین به نظر می رسد نوع پروبیوتیک به کار رفته در
این موضوع تأثیر داشته باشد.
نتیجه گیری
در پروبیوتیک ماست از استفاده مطالعه حاضر نتایج طبق شیوع کاهش در معنی داری تأثیر معمولی ماست با مقایسه کلستریدیوم دیفیسیل و عالئم کولیت بیماران ندارد. مطالعات این بیشتر در بررسی برای بیشتر نمونه با حجم چند مرکزی
خصوص الزم است.
خصوص در متناقض نتایج با اندکی مطالعات درمجموع همین که دارد وجود دیفیسیل کلستریدیوم و پروبیوتیک ها موضوع منجر به دشواری مقایسه شد. از محدودیت های مطالعه حاضر، تعداد کم بیماران کلستریدیوم دیفسیل مثبت در طول مطالعه بود که امکان بررسی اثر پروبیوتیک را محدود می کرد. بنابراین مطالعات با حجم نمونه بیشتر توصیه می شود. همچنین تهیه ماست پروبیوتیک با توجه به امکانات و شرایط موجود در بیمارستان مقدور نبود که پس از بررسی بین ماست های تولیدی از ماست پروبیوتیک کم چرب کاله با حفظ زنجیره سرما استفاده شد. مدت نسبتًا کوتاه بستری بیماران در بیمارستان ، به نوعی بررسی اثر دراز مدت ماست پروبیوتیک و اثر آنتی بیوتیک بر کلستریدیوم دیفیسیل را محدود می کرد. وجود تنها یک بیمارستان مرجع در شهر اراک امکان بررسی و نمونه گیری چندمرکزی را محدود می کرد. از این رو پیشنهاد می شود مطالعات وسیع تر با حجم نمونه بیشتر و مدت زمان پی گیری طوالنی تر در زمینه تأثیرات پروبیوتیک ها بر پیشگیری و کنترل عفونت های گوارشی ناشی از
کلستریدیوم دیفیسیل انجام شود.
مالحظات اخالقی
پیروی از اصول اخالق پژوهش
اخالق کمیته در اخالق 93-1۶5-10 کد با پژوهش این IRCTID کد با و تأیید اراک پزشکی علوم دانشگاه پژوهش IRCT2016092229915N1 در مرکز ثبت مطالعات کارآزمایی
بالینی ثبت شده است.
حامی مالی
ایــن مقالــه برگرفتــه از پایان نامــه دکتــرای تخصصــی ــال، ــه اقب ــوم پزشــکی اراک، اله ــی دســتیار دانشــگاه عل عفون ــگاه ــاوری دانش ــات و فن ــت تحقیق ــن معاون ــت. همچنی اس علــوم پزشــکی اراک، تأمیــن مالــی ایــن پژوهــش را بــر عهــده
ــتند.. داش
مشارکت نویسندگان
63
October & December 2019. Vol 22. Issue 4
مفهوم سازی: معصومه صوفیان، الهه اقبال، پگاه محقق؛ تحقیق و بررسی :الهه اقبال، احسان الله غزنوی راد، آمیتیس رمضانی، معصوم نوشته: نهایی سازی و ویراستاری صوفیان؛ معصومه صوفیان، پگاه محقق. همچنین نویسندگان معیارهای استاندارد ناشران بین المللی کمیته پیشنهادهای اساس بر را نویسندگی
مجالت پزشکی )ICMJE( داشتند.
تعارض منافع
بنابر اظهار نویسندگان، این مقاله تعارض منافع ندارد.
تشکر و قدردانی
نویسندگان مقاله بر خود الزم می دانند از کارکنان بخش عفونی و آزمایشگاه بیمارستان ولی عصر تشکر و قدردانی کنند که در
انجام این پژوهش همکاری کردند.
64
October & December 2019. Vol 22. Issue 4
References
[1] Efron PA, Mazuski JE. Clostridium difficile colitis. Surg Clin North Am. 2009; 89(2):483-500. [DOI:10.1016/j.suc.2008.09.014] [PMID]
[2] Alcantara CS, Guerrant RL. Update on Clostridium difficile infection. Curr Gastroenterol Rep. 2000; 2(4):310-4. [DOI:10.1007/s11894-000-0024-x]
[3] Bujanda L, Cosme A. [Clostridium-difficile-associated diarrhea (Span- ish)]. Gastroenterol Hepatol. 2009; 32(1):48-56. [DOI:10.1016/j.gastro- hep.2008.02.003] [PMID]
[4] Brown E, Talbot GH, Axelrod P, Provencher M, Hoegg C. Risk factors for Clostridium difficile toxin-associated diarrhea. Infect Control Hosp Epide- miol. 1990; 11(6):283-90. [DOI:10.2307/30145487] [PMID]
[5] McDonald LC, Killgore GE, Thompson A, Owens RC Jr, Kazakova SV, Sambol SP, et al. An epidemic, toxin gene-variant strain of clostridium difficile. N Engl J Med. 2005; 353(23):2433-41. [DOI:10.1056/NEJ- Moa051590] [PMID]
[6] Liu Y, Tran DQ, Rhoads JM. Probiotics in disease prevention and treat- ment. J Clin Pharmacol. 2018; 58 (Suppl. 10):S164-79. [DOI:10.1002/ jcph.1121] [PMID] [PMCID]
[7] Hickson M. Probiotics in the prevention of antibiotic-associated diar- rhoea and clostridium difficile infection. Therap Adv Gastroenterol. 2011; 4(3):185-97. [DOI:10.1177/1756283X11399115] [PMID] [PMCID]
[8] Marley C, El Hahi Y, Ferreira G, Woods L, Ramirez Villaescusa A. Evalu- ation of a risk score to predict future Clostridium difficile disease using UK primary care and hospital data in clinical practice research datalink. Hum Vaccin Immunother. 2019; 4:1-7. [DOI:10.1080/21645515.2019.1 589288] [PMID]
[9] Pareja Sierra T, Hornillos Calvo M. [Clostridium difficile associated diar- rhea in the elderly patient (Spanish)]. Rev Clin Esp. 2007; 207(2):86-90. [DOI:10.1157/13100203] [PMID]
Kazakova SV, Baggs J, McDonald LC, Yi SH, Hatfield KM, Guh A, et al. As- sociation between antibiotic use and hospital-onset clostridioides difficile infection in US acute care hospitals, 2006-2012: An ecologic analysis. Clin Infect Dis. 2019; pii:ciz169 [DOI:10.1093/cid/ciz169] [PMID]
[10] Sachu A, Dinesh K, Siyad I, Kumar A, Vasudevan A, Karim S. A prospec- tive cross sectional study of detection of Clostridium difficile toxin in patients with antibiotic associated diarrhoea. Iran J Microbiol. 2018; 10(1):1-6. [PMID] [PMCID]
[11] Kim G, Zhu NA. Community-acquired Clostridium difficile infection. Can Fam Physician. 2017;63(2):131-2. [PMID] [PMCID]
[12] Miller M. The fascination with probiotics for Clostridium difficile infec- tion: lack of evidence for prophylactic or therapeutic efficacy. Anaerobe. 2009; 15(6):281-4. [DOI:10.1016/j.anaerobe.2009.08.005] [PMID]
[13] Zarinfar N, Sarmadian H, Esmaili A. [Effect of probiotic preparation in preventing antibiotic associated diarrhea and colitis: A clinical trial (Per- sian)]. Iran South Med J. 2014; 17(3):368-76.
[14] Olson MM, Shanholtzer CJ, Lee JT, Jr., Gerding DN. Ten years of pro- spective Clostridium difficile-associated disease surveillance and treat- ment at the Minneapolis VA Medical Center, 1982-1991.Infect Control Hosp Epidemiol. 1994; 15(6):371-81. [DOI:10.2307/30145589] [PMID]
[15] Tabaqchali S, Wilks M. Epidemiological aspects of infections caused by bacteroides fragilis and clostridium difficile. Eur J Clin Microbiol Infect Dis. 1992; 11(11):1049-57. [DOI:10.1007/BF01967798] [PMID]
[16] Moens A, Verstockt B, Machiels K, Bossuyt P, Verdonck A, Lagrou K, et al. Clostridium difficile infection in inflammatory bowel disease:
Epidemiology over two decades. Eur J Gastroenterol Hepatol. 2019; 31(6):668-73. [DOI:10.1097/MEG.0000000000001394] [PMID]
[17] Pepin J, Valiquette L, Alary ME, Villemure P, Pelletier A, Forget K, et al. Clostridium difficile-associated diarrhea in a region of Quebec from 1991 to 2003: A changing pattern of disease severity. CMAJ. 2004; 171(5):466-72. [DOI:10.1503/cmaj.1041104] [PMID] [PMCID]
[18] Wilcox MH, Mooney L, Bendall R, Settle CD, Fawley WN. A case-control study of community-associated clostridium difficile infection. J Antimi- crob Chemother. 2008; 62(2):388-96. [DOI:10.1093/jac/dkn163] [PMID]
[19] Dial S, Alrasadi K, Manoukian C, Huang A, Menzies D. Risk of clostridi- um difficile diarrhea among hospital inpatients prescribed proton pump inhibitors: Cohort and case-control studies. CMAJ. 2004; 171(1):33-8. [DOI:10.1503/cmaj.1040876] [PMID] [PMCID]
[20] Giannella RA. Antibiotic-associated diarrhea and Clostridium difficile colitis: An update. Rev Esp Enferm Dig. 2001; 93(8):535-43. [PMID]
[21] Freeman J, Bauer MP, Baines SD, Corver J, Fawley WN, Goorhuis B, et al. The changing epidemiology of clostridium difficile infections. Clin Mi- crobiol Rev. 2010; 23(3):529-49. [DOI:10.1128/CMR.00082-09] [PMID] [PMCID]
[22] Riggs MM, Sethi AK, Zabarsky TF, Eckstein EC, Jump RL, Donskey CJ. Asymptomatic carriers are a potential source for transmission of epidemic and nonepidemic Clostridium difficile strains among long-term care facility residents. Clin Infect Dis. 2007; 45(8):992-8. [DOI:10.1086/521854] [PMID]
[23] Aronsson B, Mollby R, Nord CE. Antimicrobial agents and Clostridi- um difficile in acute enteric disease: Epidemiological data from Swe- den, 1980-1982. J Infect Dis. 1985; 151(3):476-81. [DOI:10.1093/in- fdis/151.3.476] [PMID]
[24] Howell MD, Novack V, Grgurich P, Soulliard D, Novack L, Pencina M, et al. Iatrogenic gastric acid suppression and the risk of nosocomial clostridium difficile infection. Arch Intern Med. 2010; 170(9):784-90. [DOI:10.1001/archinternmed.2010.89] [PMID]
[25] Cunningham R, Dale B, Undy B, Gaunt N. Proton pump inhibitors as a risk factor for clostridium difficile diarrhoea. J Hosp Infect. 2003; 54(3):243-5. [DOI:10.1016/S0195-6701(03)00088-4]
[26] Rodemann JF, Dubberke ER, Reske KA, Seo DH, Stone CD. Incidence of clostridium difficile infection in inflammatory bowel disease. Clin Gas- troenterol Hepatol. 2007; 5(3):339-44. [DOI:10.1016/j.cgh.2006.12.027] [PMID]
[27] Lewis S, Burmeister S, Brazier J. Effect of the prebiotic oligofruc- tose on relapse of clostridium difficile-associated diarrhea: A rand- omized, controlled study. Clin Gastroenterol Hepatol. 2005; 3(5):442-8. [DOI:10.1016/S1542-3565(04)00677-9]
[28] Song HJ, Kim JY, Jung SA, Kim SE, Park HS, Jeong Y, et al. Effect of pro- biotic lactobacillus (Lacidofil ® cap) for the prevention of antibiotic- associated diarrhea: A prospective, randomized, double-blind, multi- center study. J Korean Med Sci. 2010; 25(12):1784-91. [DOI:10.3346/ jkms.2010.25.12.1784] [PMID] [PMCID]
[29] Thomas MR, Litin SC, Osmon DR, Corr AP, Weaver AL, Lohse CM. Lack of effect of lactobacillus GG on antibiotic-associated diarrhea: A rand- omized, placebo-controlled trial. Mayo Clin Proc. 2001; 76(9):883-9. [DOI:10.4065/76.9.883]
Sofian M, et al. Probiotic Yogurt and Clostridium Difficile. JAMS. 2019; 22(4):52-65.
Copyright of Arak Medical University Journal is the property of Arak University of Medical Sciences and its content may not be copied or emailed to multiple sites or posted to a listserv without the copyright holder's express written permission. However, users may print, download, or email articles for individual use.
